Σαλαμίνα – Η επόμενη μέρα μετά τη φονική πυρκαγιά, ο θρήνος για τους νεκρούς και η αναζήτηση της αλήθειας

Η Σαλαμίνα σιωπά. Η φωτιά στα Περιστέρια, την Κακή Βίγλα και τα Σελήνια δεν αφήνει περιθώρια για βιαστικές κουβέντες, φθηνούς εντυπωσιασμούς ή εύκολους αφορισμούς.

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΝΑΝΝΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΣΗΕΑ

Πριν από κάθε πολιτική ανάλυση, πριν από κάθε κοινωνική αντιπαράθεση και πριν ακουστούν οι συνήθεις δικαιολογίες, οφείλουμε μια βαθιά στάση σεβασμού. Δύο συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους στην ίδια τους την αυλή, την ώρα που η πύρινη λαίλαπα σάρωνε το νησί μέσα σε μόλις λίγα λεπτά. Η απώλειά τους είναι μια ανείπωτη, βαθιά τραυματική τραγωδία που αγγίζει την καρδιά κάθε Σαλαμίνιου. Για τις οικογένειές τους που έμειναν πίσω, για τους γείτονες που είδαν τους ανθρώπους τους να κινδυνεύουν και για όσους είδαν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής να γίνονται στάχτη, η πρώτη και μόνη λέξη αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η ειλικρινής συμπαράσταση. Η σιωπή μπροστά στο πένθος δεν είναι αδυναμία, είναι η ελάχιστη ένδειξη ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Τώρα που έσβησε η φωτιά, η σκόνη κατακάθεται και ο απολογισμός καταγράφεται σε καμένες στέγες, μαύρες πλαγιές και πληγωμένες ψυχές, η τοπική κοινωνία καλείται να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Το τίμημα είναι εξαιρετικά βαρύ για έναν τόπο προικισμένο αλλά συχνά αδικημένο, όπου το πυκνό πράσινο σμίγει μοναδικά με το απέραντο γαλάζιο. Αυτή ακριβώς η φυσική ομορφιά, με τα πεύκα να φτάνουν σχεδόν μέχρι το κύμα ανάμεσα στα σπίτια, μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε θανάσιμη παγίδα.

Όταν οι δρόμοι αποκλείστηκαν από τις φλόγες, η μόνη οδός διαφυγής παρέμεινε η θάλασσα. Εκατοντάδες άνθρωποι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν στις ακτές, περιμένοντας με αγωνία τα σκάφη του Λιμενικού. Αν και η καταστροφή θα μπορούσε να είχε πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, η εικόνα των κατοίκων που ρίχτηκαν στη μάχη με όποιο μέσο διέθεταν δίπλα στους εξαντλημένους πυροσβέστες φανερώνει τον αβάσταχτο πόνο, αλλά ταυτόχρονα και το αξιοθαύμαστο πείσμα μιας κοινωνίας που δεν λυγίζει.

Ωστόσο, ο σεβασμός στους νεκρούς και η καταγραφή των ζημιών δεν δικαιώνονται αν δεν συνοδευτούν από την ουσιαστική αναζήτηση της αλήθειας. Η απόδοση ευθυνών είναι επιτακτική ανάγκη πρόληψης. Οι αρχές (Περιφέρεια, Δήμος κ.ά.) οφείλουν να διερευνήσουν με απόλυτη αυστηρότητα τα αίτια αυτής της καταστροφής: από τις παραμελημένες εκτάσεις με τα συσσωρευμένα απορρίμματα, μέχρι το ενδεχόμενο οργανωμένου σχεδίου λόγω της ταυτόχρονης εκδήλωσης των μετώπων. Παράλληλα, πρέπει να τεθούν στο μικροσκόπιο οι υποδομές, τα αντανακλαστικά του μηχανισμού πολιτικής προστασίας και ο τοπικός σχεδιασμός.

Η Σαλαμίνα δεν έχει ανάγκη από άλλες ανέξοδες υποσχέσεις. Χρειάζεται δικαιοσύνη, διαφάνεια και ουσιαστικά μέτρα προστασίας.

Το χρέος απέναντι σε αυτούς που χάθηκαν άδικα και σε εκείνους που έμειναν πίσω να μαζεύουν τα συντρίμμια τους είναι ένα: να διασφαλιστεί ότι αυτό το ιδιαίτερο νησί δεν θα ξαναζήσει ποτέ μια τέτοια εφιαλτική ημέρα.