Σαλαμίνα: Η δημοτική αρχή «διαφημίζει», οι πολίτες όμως έχουν το δικό τους… exit poll, την πραγματική δημοσκόπηση!

Επιστρέψαμε! Δυστυχώς, τις προηγούμενες ημέρες δεν υπήρξε ροή στο dossier, όπως μας έχετε συνηθίσει, εξαιτίας διάφορων παραμέτρων. Αλλά, αυτά, πλέον πέρασαν. Και απευθείας, πάμε στην πραγματική «δημοσκόπηση» για όσα γίνονται στο νησί της Σαλαμίνας, για να καταλάβουν οι περισσότεροι που πάει το… πράγμα.

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΝΑΝΝΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΣΗΕΑ

Πάμε λοιπόν! Αν η δημοτική αρχή της Σαλαμίνας αναζητά την επόμενη δημοσκόπηση, ας αφήσει τις μετρήσεις και τα «στημένα» αφηγήματα. Η πραγματική κάλπη έχει ήδη στηθεί — και είναι δημόσια. Βρίσκεται στα σχόλια των ίδιων των κατοίκων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν φίλτρα, ούτε επικοινωνιακές κορδέλες. Μόνο μια ωμή, επιθετική και σχεδόν καθολική καταδίκη.

Και το verdict είναι ξεκάθαρο: εγκατάλειψη.

Όχι γενική και αόριστη. Συγκεκριμένη, χειροπιαστή και —όπως καταγγέλλεται— επιλεκτική.

Αφορμή αποτέλεσε μια ανάρτηση του salamina press με τίτλο «Πανό διαμαρτυρίας για την εγκατάλειψη της περιοχής Κατάστημα – Νεροτσουλήθρες Σαλαμίνας», την οποία διάβασα.

Σκρολάροντας λοιπόν, στα σχόλια, καταλαβαίνει ο καθένας τι… συμβαίνει!

Προσέξτε! Οι πολίτες περιγράφουν ένα νησί που έχει μετατραπεί σε απέραντη χωματερή. Σκουπίδια «παντού», μπάζα που στοιβάζονται σε δρόμους και παραλίες, κάδοι που δεν επαρκούν και περιοχές που «βουλιάζουν» ειδικά τους μήνες αιχμής.

Λακκούβες και επικίνδυνα σημεία

Υπάρχουν δε καταγγελίες ότι το νησί δεν προετοιμάζεται καν για το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να πνίγεται στον ίδιο του τον όγκο. Την ίδια στιγμή, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε δοκιμασία επιβίωσης. Δρόμοι γεμάτοι λακκούβες — όχι απλώς κακοτεχνίες, αλλά επικίνδυνα σημεία. Πολίτες περιγράφουν ότι στέλνουν επανειλημμένα αιτήματα και η απάντηση είναι… ένα σακί τσιμέντο πρόχειρα ριγμένο, που με την πρώτη βροχή εξαφανίζεται και η λακκούβα επιστρέφει τριπλάσια. Αυτό δεν είναι συντήρηση. Είναι κοροϊδία.

Εικόνες εγκατάλειψης

Οι εικόνες εγκατάλειψης δεν σταματούν εκεί. Παραλίες με σαπισμένες ξαπλώστρες, εγκαταλελειμμένα μαγαζιά δεκαετιών, περιοχές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή και σήμερα θυμίζουν σκηνικό διάλυσης.

Επιχειρήσεις που ρήμαξαν, υποδομές που αφέθηκαν να πεθάνουν, σημεία που θα μπορούσαν να αποτελούν πόλο έλξης και έχουν μετατραπεί σε ντροπή.

Οι λίγοι που… θησαυρίζουν (κοινώς τσούχτρες)

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την εικόνα καθολικής υποβάθμισης, έρχεται το πιο «βαρύ» σημείο των καταγγελιών: οι λίγοι που θησαυρίζουν. Οι ίδιοι οι κάτοικοι μιλούν για μια αγορά δύο ταχυτήτων. Για 5-6 επιχειρήσεις που «πάντα πάνε καλά», που φαίνεται να έχουν προνομιακή μεταχείριση, ενώ η υπόλοιπη Σαλαμίνα καταρρέει. «Όλα τρέχουν για λίγους, οι υπόλοιποι βουλιάζουν», λένε χαρακτηριστικά.

Σε ένα μικρό νησί, τέτοιες αναφορές δεν είναι απλές αιχμές. Είναι ευθείες κατηγορίες για ένα σύστημα που λειτουργεί με όρους «ημετέρων».

Απούσα η δημοτική αρχή

Και η δημοτική αρχή; Σύμφωνα με το ίδιο αυτό «άτυπο δημοψήφισμα», είναι απούσα.

Οι πολίτες μιλούν για διοίκηση που ασχολείται με τη «μόστρα» και την αυτοπροβολή, την ώρα που οι γειτονιές βυθίζονται. Για επιλεκτικές παρεμβάσεις, για έργα βιτρίνας και για πλήρη αδιαφορία σε περιοχές που δεν «φαίνονται».

Για έναν δήμο που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε τα βασικά: καθαριότητα, φωτισμό, οδικό δίκτυο.

Αίσθημα ανασφάλειας

Σαν να μην έφταναν αυτά, η καθημερινότητα συμπληρώνεται από αίσθημα ανασφάλειας. Καταγγελίες για διαρρήξεις, για απουσία αστυνόμευσης τον χειμώνα, για αδέσποτα που επιτίθενται σε κατοίκους σε συγκεκριμένες περιοχές. Ακόμα και επικίνδυνα περιστατικά, όπως πτώσεις δέντρων ή κλαδιών σε δρόμους, περιγράφονται ως «ρουτίνα».

Ένα διαφορετικό νησί… κάποτε

Και όλα αυτά, σε ένα νησί που —όπως θυμούνται οι ίδιοι οι κάτοικοι— κάποτε ήταν σημείο αναφοράς. Που είχε τουρισμό, ζωή, δραστηριότητα. Που μάζευε κόσμο από παντού.

Σήμερα, η σύγκριση είναι αμείλικτη: από πόλος έλξης, σε παράδειγμα προς αποφυγή.

Η απογοήτευση έχει γίνει κανονικότητα…

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο. Ότι αυτή η εικόνα δεν προκύπτει από έναν ή δύο «αγανακτισμένους». Είναι μαζική. Είναι επαναλαμβανόμενη. Είναι σχεδόν ομόφωνη.

Και μέσα σε αυτή την ομοφωνία, ακούγεται και κάτι ακόμα: η απογοήτευση έχει γίνει κανονικότητα. «Έτσι είναι χρόνια», λένε. Κι αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία της διοίκησης. Όχι ότι δημιούργησε προβλήματα — αλλά ότι κατάφερε να πείσει τον κόσμο να τα θεωρεί φυσιολογικά.

Η πραγματική δημοσκόπηση

Η «πραγματική δημοσκόπηση» της Σαλαμίνας δεν αφήνει περιθώρια για επικοινωνιακά παιχνίδια. Είναι μια ηχηρή, δημόσια αποδοκιμασία. Ένα κατηγορώ που δεν γράφεται σε ανακοινώσεις, αλλά σε καθημερινές εμπειρίες.

Και όσο η δημοτική αρχή συνεχίζει να αγνοεί αυτή τη φωνή, τόσο το χάσμα θα μεγαλώνει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι οι αναρτήσεις που διαμορφώνουν την εικόνα ενός τόπου.

Είναι η ζωή μέσα σε αυτόν.

Υ.Γ. Ακόμα περιμένει το dossier να μάθει εάν η τελευταία δημοσκόπηση που πήρε στα χέρια της η δημοτική αρχή πόσο πληρώθηκε και από ποιον. Και ποια ήταν η εταιρεία. Θα επιμένουμε.

Υ.Γ.1. Εντάξει, προφανώς στο Δήμο, θα προσπαθήσουν μετά από αυτό το άρθρο, να αποπροσανατολίσουν ξανά με ένα θέμα «ουάου» που έλεγε και ο Γιάν(ν)ης. Άλλωστε, αυτή είναι η «γραμμή» όπως έμαθα.

Υ.Γ.2. Α, θα περιμένουμε και «ύλη» ασπίδας από τους… δορυφόρους. Ανυπομονούμε! Αλλά, δεν καταλαβαίνουν, ότι οι πολίτες είναι αυτοί που ψηφίζουν. Όχι οι… επιχειρηματίες που «σπονσοράρουν». Και στις εκλογές, θα τους δείχνουν με το δάκτυλο! Ήδη το κάνουν…