Οι στολές ξαναβγήκαν στους δρόμους – και αυτή τη φορά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο

Χιλιάδες στρατιωτικοί, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας στέλνοντας ηχηρό μήνυμα προς το Μαξίμου και την κοινωνία: “Κάτι δεν πάει καλά στη χώρα”.

Η μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτικών των τελευταίων ετών

Το πρωί του Σαββάτου 11 Οκτωβρίου 2025, η Αθήνα έζησε κάτι που είχε να δει πάνω από μία δεκαετία.
Χιλιάδες στρατιωτικοί —εν ενεργεία και εν αποστρατεία— κατέκλυσαν το κέντρο της πρωτεύουσας, ξεκινώντας από την Παλαιά Βουλή, περνώντας μπροστά από το κοινοβούλιο και καταλήγοντας στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου επέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας.
Η εικόνα των στρατιωτικών που πορεύονταν με τη στολή τους, πειθαρχημένα αλλά αποφασιστικά, ήταν από μόνη της ένα πολιτικό μήνυμα. Ένα μήνυμα που, όπως παραδέχονται κυβερνητικοί κύκλοι, «δεν μπορεί να αγνοηθεί».

Πέρα από συνδικαλιστική κινητοποίηση – ένα κοινωνικό καμπανάκι

Δεν πρόκειται για μια ακόμη διαμαρτυρία. Οι στρατιωτικοί, που εκ φύσεως αποφεύγουν την έκθεση και τη δημόσια αντιπαράθεση, αποφάσισαν να βγουν στον δρόμο γιατί —όπως λένε— «δεν πάει άλλο».
Το υπό κατάθεση σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Πίσω, όμως, από το νομοσχέδιο κρύβεται κάτι βαθύτερο: η απογοήτευση, η αίσθηση απαξίωσης και η υποψία ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις μπαίνουν σε φάση συρρίκνωσης — ανθρώπινης και επιχειρησιακής.

Η μεγάλη πορεία των στρατιωτικών δεν απευθυνόταν μόνο στο ΥΠΕΘΑ και στο Μαξίμου, αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Γιατί όταν οι άνθρωποι που αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της κρατικής λειτουργίας, εκείνοι που έχουν μάθει να υπακούν, αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν δημοσίως, κάτι πολύ πιο βαθύ έχει ραγίσει.

Δεκαπέντε χρόνια μετά: οι στολές στέλνουν ξανά μήνυμα

Η τελευταία φορά που οι στρατιωτικοί βγήκαν στους δρόμους με τη στολή τους ήταν το 2012, μέσα στη δίνη των μνημονίων.
Τότε είχαν προηγηθεί οι πρώτες δικαστικές προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας — μια κίνηση που άνοιξε τον δρόμο για πολλές κοινωνικές ομάδες.
Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά, η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται.
Όχι με όρους μνημονιακής κρίσης, αλλά με όρους κρίσης εμπιστοσύνης.

Η «μεταμνημονιακή» εποχή που υποσχέθηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει να μην έχει πείσει ούτε τους πιο πειθαρχημένους πολίτες.
Και το γεγονός ότι οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, άνθρωποι με βαριά αίσθηση καθήκοντος, αισθάνονται την ανάγκη να διαδηλώσουν, είναι ένδειξη βαθύτερου ρήγματος ανάμεσα στο κράτος και το προσωπικό του.

Η αποδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων και η “ανησυχητική κανονικότητα”

Πίσω από τα συνθήματα της συγκέντρωσης κρύβεται μια πραγματικότητα που δεν χωρά στις ανακοινώσεις του ΥΠΕΘΑ.
Η μαζική αποχώρηση στελεχών, η υποστελέχωση κρίσιμων μονάδων, η έλλειψη κινήτρων για τους υπαξιωματικούς και οι ατελέσφορες «αναδιοργανώσεις» έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα.
Παρά τις εξοπλιστικές δαπάνες-ρεκόρ, οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται —όπως λένε πολλοί αξιωματικοί— «σε χειρότερη κατάσταση από τα χρόνια των μνημονίων».

Το νομοσχέδιο Δένδια, σύμφωνα με ενώσεις στρατιωτικών, “χτυπά τη ραχοκοκαλιά” του στρατεύματος.
Και αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι υπηρετούν στην πρώτη γραμμή — από τα νησιά του Αιγαίου μέχρι τις μονάδες εκστρατείας.

Πολιτικό μήνυμα στο Μαξίμου – κοινωνικό μήνυμα σε όλους

Το πολιτικό μήνυμα της συγκέντρωσης ήταν ηχηρό, αλλά όχι θορυβώδες.
Η πορεία δεν είχε κραυγές, δεν είχε ένταση. Είχε πειθαρχία, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια — και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει πιο ανησυχητική για το Μέγαρο Μαξίμου.

Όταν οι στολές αποφασίζουν να βγουν στους δρόμους, κάτι αλλάζει στη χώρα.
Όχι γιατί οι στρατιωτικοί θέλουν να πολιτικοποιηθούν, αλλά γιατί νιώθουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακουστούν.
Και αυτό, σε ένα κράτος που παραδοσιακά στηρίζεται στη σιωπή των ενστόλων, αποτελεί ηχηρό καμπανάκι — όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά για όλους μας.

Ώρα να ακουστεί το μήνυμα

Η συγκέντρωση της 11ης Οκτωβρίου δεν ήταν ένα στιγμιότυπο που θα περάσει στα “ψιλά”.
Ήταν η υπενθύμιση ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις, πέρα από όπλα και στολές, είναι άνθρωποι.
Και όταν αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν ορκιστεί να υπερασπίζονται τη χώρα, δηλώνουν δημοσίως ότι δεν αντέχουν άλλο, τότε κάτι βαθύ μέσα στο κράτος έχει αρχίσει να τρίζει.

Το ερώτημα είναι αν στο Μαξίμου —και στην κοινωνία— θα ακούσουν το μήνυμα πριν να είναι αργά.